پسرکی روزها پیش در یتیم خانه ای نگهداری میشد.
همیشه آرزو داشت بتواند مثل یک پرنده پرواز کند.درک این که چرا از پس این کار بر نمی آید برایش سخت بود. پرنده هایی در باغ وحش بودند که جثه های خیلی بزرگتری نسبت به او داشتند و پرواز می کردند و همین او را به فکر فرو میبرد:"چرا من نمی توانم پرواز کنم؟" و شگفت زده میشد که :"چه مشکلی در من هست؟! "

پسر کوچک دیگری هم بود که از فلج بودن رنج می برد و همیشه آرزو داشت که بتواند مثل دخترها و پسرهای کوچک دیگر راه برود و شادمانه بدود.و به این فکر می کرد که: "چرا نمی توانم مثل آنها باشم؟"

یک روز پسرک یتیم که آرزوی پرواز داشت از یتیم خانه فرار کرد. اتفاقی به سمت پارکی رفت و با همان پسری روبرو شد که نه می توانست راه برود و نه بدود و در محوطه شنی مخصوص بچه ها مشغول بازی بود.به سمتش دوید و از او پرسید که آیا او هم تا به حال آروزی پرواز مثل پرنده ها را داشته یا نه..
پسر فلج گفت :"نه،اما در مورد این که راه رفتن و دویدن مثل بقیه بچه ها چه مزه ای دارد فکر کرده ام."
پسر دیگر گفت :" چه قدر ناراحت کننده." و رو به او کرد و پرسید :"فکر می کنی می توانیم دوستان هم باشیم ؟"

 پسر فلج جواب داد:"بله،حتما.."
و این طور شد که آنها برای ساعت ها با هم مشغول بازی شدند. قلعه های شنی ساختند،با دهانشان صداهای جالبی در آوردند و کلی تفریح کردند و خندیدند.وقتی پدر پسرک فلج برای بردنش با یک ویلچیر آمد،پسرک یتیم به سمتش دوید و چیزی در گوشش زمزمه کرد.

مرد در پاسخ گفت:"باشد،اشکالی ندارد."

پسری که همیشه آرزو داشت روزی پرواز کند به سمت دوست جدیدش دوید و گفت:"تو تنها دوستمی،دلم می خواست می توانستم کاری کنم که بتوانی مثل دخترها و پسرهای کوچک دیگر راه بروی و بدوی،ولی از پسش برنمی آیم.اما کاری هست که می خواهم برایت انجام بدهم."

پسرک یتیم برگشت و به دوستش گفت که به روی پشتش بیاید.بعد شروع به دویدن به سمت چمن ها کرد.در حالی که پسرک فلج روی پشتش بود،تندتر و تندتر دوید.سرسختانه و تندتر سرتاسر پارک را دوید.هر چه در توان داشت در پاهای کوچکش جمع کرد تا تندتر و تندتر بدود..و حالا این باد بود که به طرف صورت دو پسر کوچک سوت می کشید و می دوید.
وقتی پدر پسر فلج،فرزند زیبایش را دید که دستانش را رها در باد بالا و پایین می کند و در تمام این مدت با بلندترین صدایش از شوق فریاد می زند،اشک از چشمانش سرازیر شد..
پسرک فریاد می زد:" بابا،دارم پرواز می کنم.دارم پرواز می کنم!"

I'm Flying!

 

سلام به دوستای وبلاگی عزیز.امیدوارم تک تکتون روزای خوبی رو پشته سر گذاشته باشین..

راستش این پست رو برای اون دسته از دوستایی که این مدته که آپ نمی کردم ولی باز هم لطف می کردن و بهم سر می زدن و همینطور باقی دوستان اومدم بذارم که هم ازشون تشکر کرده باشم و هم بگم که نگران نباشید! خوبم..فقط گرفتاری ها و درسها هستن که وقت آپ کردن و حتی سر زدن به وبلاگاتون رو ازم گرفتن..

ایشالا تابستون شاید برگشتم!خودمم دقیق نمی دونم!!یه موقع هم میشه مثله امروز که یک مرتبه دلم برای اینجا و شماها تنگ میشه و سعی می کنم هر طوری شده حتی با یه پست خیلی خیلی کوتاه و ساده اینجا رو آپ کنم!!

براتون آرزوی موفقیت و شادی می کنم..

بلیطی به کره ماه گرفته ام!

به زودی زمین را ترک خواهم گفت

اشک هایی که گریسته ام بارانی خواهند شد

و به آرامی بر شیشه پنجره اتاقت خواهند لغزید

و تو هرگز نخواهی فهمید..

 

تدی با این که 6 سال بیشتر نداشت تصمیم گرفته بود صبح روز شنبه برای والدینش کلوچه درست کند.پس دست به کار شد..یک کاسه بزرگ و یک قاشق پیدا کرد،صندلی را به سمت پیشخوان هل داد و در ِ کابینت را باز کرد و قوطی سنگین آرد را به زحمت از آن بیرون کشید.در همین حال مقداری از آرد به روی زمین پاشیده شد،پسرک مقداری از آن آرد را با دستانش جمع کرد و داخل کاسه ریخت و با بیش از یک فنجان شیر مخلوط کرد و مقداری شکر به آن اضافه کرد. آردها را همان طور کف آشپزخانه رها کرده بود که ردپاهای گربه اش هم به روی آردهای پخش شده بر زمین اضافه شد..

تدی سرتاپایش آردی و پاک ناامید شده بود.می خواست حاصل تلاش هایش چیزی عالی از آب در بیاید اما همه چیز بد پیش رفته بود.از ادامه کار هم باز مانده بود و نمی دانست برای پخت باید این محتویات را داخل اجاق بگذارد یا فر. حتی نمی دانست فر چگونه کار می کند.

ناگهان گربه اش را مشغول لیسیدن کاسه اش دید و خواست گربه را از آنجا دور کند که جعبه تخم مرغ ها را هم نقش بر زمین کرد.با حالتی عصبی خواست شروع به پاک کردن خرابکاری هایش بکند که پایش روی تخم مرغ ها لغزید و لباسش آردی و آغشته به تخم مرغ های چسبناک شد. تنها چیزی که این آشفتگی را تکمیل می کرد حضور پدرش بود که او هم بالای سرش ظاهر شد!

پسرک شروع کرد به اشک تمساح ریختن! قصد و هدفش به خودی خود خوب بود اما حاصلش چیزی جز یک بهم ریختگی فجیع نشده بود.

خوب می دانست که حالا چه چیزی انتظارش را می کشد،سرزنش یا حتی تنبیه بدنی..اما پدرش فقط تماشایش کرد..از میان آشپزخانه بهم ریخته گذشت و پسرک گریانش را بلند کرد و در آغوش کشید و آرامش کرد..لباس پدر هم مثل پسرش آردی و چسبناک شده بود.

 

این داستان شبیه رفتار خداوند با ماست،چطور؟

ما در زندگی سعی می کنیم به مقاصد خوبمان برسیم اما نتیجه کارهایمان به چیزی جز آشفتگی نمی انجامد.زندگی مشترکمان با مشکل روبرو می شود،به دوستی توهین یا بی احترامی می کنیم،نمی توانیم از پس کارهایمان بربیاییم، سلامتی مان را از دست می دهیم و ...

گاهی اوقات هم سر جایمان خشکمان می زند و فقط اشک میریزیم چون واقعا نمی دانیم چه باید بکنیم؟! این همان لحظه ای است که خداوند ما را از جایمان بلند می کند..به ما مهر می ورزد..آراممان می کند و ما را می بخشد حتی اگر خودش مجبور باشد از میان آشفتگی های ما بگذرد..

اما فقط به دلیل این که ممکن است ما برای رسیدن به قصدمان(برای خدا یا دیگران) آشفتگی به بار بیاوریم دلیل نمی شود که "کلوچه درست نکنیم!". دیر یا زود زمانش می رسد که در این کار مهارت پیدا می کنیم و دیگران هم به خاطر تلاشمان خوشنود خواهند شد!

An Inspirational Message – Pancakes

 

پ.ن 1: می خواستم این پست رو برای بهمن ماه بذارم برای همین عجله ای شد و خیلی خوب ویرایش نشده .. و تازه به بهمن هم نرسید!!

پ.ن2 (بی ربط) : این سومین پست در مورد شیرینی جات هست!! (۱- جعبه بیسکویت ) 

 

+ ا ترجمه شده توسط :سحر در ساعت 0:47

 

3 سالگی: با کلاه بنفشی که روی سرش خودنمایی می کند خودش را مقابل آیینه برانداز می کند..یک شهبانو می بیند.

8 سالگی: در آیینه نگاهی می اندازد، خودش را سیندرلا می بیند.

15 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند،یک دختر زشت می بیند.رو به مادرش کرده و به خاطر شکل و قیافه ای که می بیند غرغر می کند! و برای رفتن به مدرسه بهانه می گیرد.

20 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند،با خود می گوید:"چقدر چاقم/لاغرم .. چقدر قد بلندم/قد کوتاهم .. چقدر موهایم صافند/فرفری اند .." در هر صورت تصمیم می گیرد بیرون برود.

30 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند،با خود می گوید:"چقدر چاقم/لاغرم .. چقدر قد بلندم/قد کوتاهم .. چقدر موهایم صافند/فرفری اند .." فعلا وقت رسیدن به کم و کاستی هایش را ندارد.. در هر صورت تصمیم می گیرد بیرون برود.

40 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند، با خود می گوید:"حسابی کار می برد..از پسش بر نمی آیم.. روز طولانی و یکنواختی هم داشتم و حالا می خواهم بیرون بروم.."

50 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند و با خود می گوید:"خوبم" و به جایی که قصد داشت برود راهی می شود.

60 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند،پختگی و شادی را در چهره اش می بیند..از خانه بیرون می رود و از زندگی لذت می برد.

70 سالگی: خودش را در آیینه برانداز می کند و کسانی را به خاطرش می آورد که حتی نمی توانند خودشان را در آیینه ببینند و به خودش امید می دهد. بعد گامی برمی دارد و می رود تا دنیا را فتح کند.

80 سالکی: دیگر زحمت خیره شدن به آیینه را به خود نمی دهد.فقط کلاه بنفشش را بر سرش می گذارد و از خانه بیرون می رود و با روزگار دم خور می شود.

 

                           شاید ما هم  برای به سر گذاشتن این کلاه بنفش رنگ..باید کمی عجله کنیم!

 

Purple Hat Fun Story

+ ا ترجمه شده توسط :سحر در ساعت 20:32

 

با اشکی در چشمانم

به آبی زیبای آسمان خیره می شوم.

غرق تماشای ستاره ای خاص می شوم

کوچک است و دوست داشتنی

اما دور...

نمی توانم آسمان را لمس کنم

آه خدایا!کاش می توانستم در آسمانت بال بگشایم

و به بهشت بروم

تا از آنجا فرشته یا نشانی به زمین بفرستم

که به همه بگوید دوستت دارم

آری این حقیقت است.

می خواهم با تو باشم.

ای کاش همین حالا می توانستم..

آسمان آبیست
آبی تر از همیشه
و مرا می خواند.. 

: خوب این پست هم یه جورش بود دیگه!!

 

پ.ن 1 :    

مری را به سرعت به بیمارستان انتقال دادند،ولی خیلی دیر شده بود.دخترک بینایی اش را از دست داد.خانواده اش هم در وضعیت بسیار بدی بودند و در اندوه بزرگی نا امیدانه به سر می بردند.جان که خود را گناهکار و مسبب رخ دادن این حادثه شوم برای مری می دانست،در افکارش فرو رفت...می دانست چه کار باید بکند.

وسایل ضروری اش را جمع کرد.تصمیمش را گرفته بود می خواست کارش را در آن باغ کنار بگذارد و آن جا را ترک کند.در حالی که عکس های روزهای خوش خودش و مری را می دید،آهی از سینه کشید و آن ها را کناری گذاشت.

عمه،دخترک بیحال روی تخت را با ملایمت تکانی داد و با حرکت دادن دستش مقابل صورت مری با نگرانی  گفت:" مری! می توانی مرا ببینی؟" تصویری که او در آن لحظه دید تاریک و محو بود و بعد احساس گیجی او را فرا گرفت. خوشبختانه خطر رفع شده بود و جای شکرش باقی بود که او بینایی اش را دوباره باز یافته بود. دخترک وقتی در آیینه خیره شد ، جا خورد!چون چشمهایش را متفاوت با قبل می دید و این برایش عجیب بود.چشمهایش همان رنگ آبی روشن را داشتند اما گرما و عطوفت خاصی در آنها موج می زدند.

متاسفانه او خیلی زود فهمید که جان ترکش کرده و غمگین و افسرده شد...قلبش شکسته بود و شب و روز به یاد او اشک می ریخت.در خاطرات گذشته سیر می کرد و به یاد قولی که جان به او داده بود می افتاد و روز به روز بیشتر از او متنفر می شد.

یک روز تصمیم گرفت به دیدن جایی که برایشان حکم بهشت را داشت برود و با روزهای خوششان خداحافظی کند.قدم زنان به سوی درختی که غصه هایش را به پای آن درخت می ریخت رفت.به آن نزدیک شد و تنه زبر درخت را که پر از شکلک های خندان بود،لمس کرد.اشک می ریخت و انگشتانش را بر تنه درخت می کشید. ناگهان کلمات حک شده "با تو می مانم" را بر پای درخت پیدا کرد... روشنایی ضعیفی از امید، دل تاریکش را روشن کرد و ناخودآگاه با شوق اطرافش را از نظر گذراند و چیزی که دید او را گیج کرد.

روی نیمکتی کنار باغ،مردی با عینکی بر چشم و چوب دستی نشسته بود.و زیر تیغ آفتاب عرق می ریخت.مرد دستمال سفیدی را از جیب پشتش برای خشک کردن عرقش بیرون آورد.بر حسب اتفاق عکسی هم با دستمال از جیبش بیرون افتاد.مری با احساسی نا شناخته به آنجا نزدیک شد،خم شد و عکس را از زمین برداشت و عکس خودش را دید.شکه شد! مرد کورمال کورمال جیبش را به دنبال عکس زیر و رو کرد و وقتی آن را پیدا نکرد بسیار دستپاچه شد.مری آرام آرام به سوی او قدم برداشت و عکس را در دستان مرد گذاشت.این اولین باری بود که دخترک طعم گرم و نمکین اشکهایش را می چشید،چرا که اشک هایش تمام پهنای صورتش را پر کرده بود و سخت می گریست.

مرد از روی قدردانی سرش را خم کرد و با لبخندی دندان های زردش زیر نور صبحگاهی برقی زد.

"همیشه با تو می مانم..."

مری به مردی نگاه می کرد که او را این چنین از اعماق قلبش دوست می داشت.لبخندی بر چهره اش نشست.چشمانش را لمس کرد،چشمانی که روزی متعلق به جان بود ولی حالا ... اشک هایش از گونه اش می چکید.

چشمان جان با اشک های مری پر شده بود ...

 

پیش نوشت: داستان رو که یادتون نرفته؟! می بخشید واقعاً زودتر از این نتونستم بیام  آپ کنم!!

نیمه های شب بود.مری که از سر کارش به سوی خانه بر می گشت وقتی سر راهش با دو مرد تنومند روبرو شد از ترس راهش را به سوی کوچه ای که از قضا متروکه هم بود کج کرد.آنها بوی نا خوشایندی می دادند و مثل گاوهای دیوانه از خشم می غریدند.

یکی از آنها که به سویش می آمد فریاد زد:"جان را ول کن! او باید از زن ها دور باشد! او با ما متعلق به دنیای تبهکاران است!" مری که وحشت زده شده بود،جیغی زد،چشمانش را بست و در حالی که زیر لب دعای کوتاهی میخواند آرزو کرد همان لحظه عمرش به پایان برسد.ثانیه ها گذشتند...مری بالاخره محتاطاتانه چشمانش را باز کرد چرا که وجود پیکر آشنایی را حس کرد که برای نجاتش آمده و با آن دو مرد تنومند گلاویز شده بود.جان مثل عروسکی پارچه ای مشت و لگد می خورد.و در حالی که از بینی و پیشانیش خون می چکید بی دفاع نقش بر زمین شد.آن دو مرد در حالی که لبخندی پیروزمندانه بر لب داشتند گفتند:"حقت بود! چون ما را لو داده بودی..." و آنجا را ترک کردند.

مری فریاد زد:"جان!" و تن خونین او را به زحمت از زمین بلند کرد و او را در آغوش کشید.در حالی که به چهره اش خیره شده بود و آن را به دقت معاینه می کرد او را بسیار شبیه به آن دو مرد تنومند کثیف و بدبو یافت ولی نه! او شبیه آنها نبود.او مهربان ترین و زیباترین چشم ها را داشت.او عاشق این مرد شده بود فقط به خاطر خودش،نه چیز دیگر... عشقی که نیاز به کلمه ای برای توصیفش نبود. جان آخرین نیروی باقیمانده در تن مجروحش را جمع کرد و دستمال سفیدی را که همیشه همراهش بود از جیبش بیرون آورد و به سوی دخترک دراز کرد.مری آن دستمال را با دستانی لرزان گرفت.نفس هایش تند شده بود و تا می توانست اشک ریخت و اشک...

دخترک نجواکنان گفت:"به من قول بده هیچ وقت تنهایم نمی گذاری،مهم نیست چه اتفاقی می افتد" جان با دستانی مرتعش تکه کاغذ و قلمش را بیرون کشید و نوشت:"من همیشه با تو می مانم" و او را خاطر جمع کرد:"قول می دهم" مری لبخندی زد و انگشت کوچکش را جلوی او گرفت،جان هم انگشتش را به آن قلاب کرد و با هم عهد بستند...

هرچند آن دو از دو دنیای متفاوت بودند،یکی فارغ التحصیل رشته حقوق از دانشگاه هاروارد و دیگری از دنیای تبهکاران! ولی هرگز حرفی از تفاوتشان به میان نمی آوردند.حتی بعد از آن حادثه شوم عشقشان مستحکم تر شد...

یک روز که مری به سوی باغ می رفت ناگهان متوجه شد مایع اسیدی به طرف صورتش پاشیده شد.همان لحظه سوزش دردناکی حس کرد، چشمانش جرقه ای زدند و دیدگانش در تاریکی مطلقی فرو رفتند.جیغ گوش خراشی در گوش های جان پیچید و او را شتابان و هراسناک به سوی جایی که صدا از آنجا می آمد هدایت کرد و مری را بی هوش نقش بر زمین یافت. فهمید که این بلا را آن دو مرد بدجنس بر سر دخترک بیچاره آورده اند.

I’ll be with you (2)